Laat hier je moordverhaal achter!
Of natuurlijk de link naar het filmpje met jouw moordactie!
Het beste verhaal/filmpje wint de originaliteitsprijs voor de creatiefste moord…
Laat hier je moordverhaal achter!
Of natuurlijk de link naar het filmpje met jouw moordactie!
Het beste verhaal/filmpje wint de originaliteitsprijs voor de creatiefste moord…
Na een voor sommigen toch wel lugubere rondleiding door de snijzalen -ik vond het natuurlijk machtig, hierna zou ik mijn slachtoffer opzoeken- liepen de eerstejaars bmw en gnk richting de uitgang. Zo ook ik. Bij de kantine viel mijn oog op Timo, mijn slachtoffer. Het was niet eens mijn bedoeling om hem nu al aan te vallen, volgens het oorspronkelijke plan zou ik hem besluipen als hij werkgroep had, later op de dag. Toch besloot ik op hem af te gaan. Nietsvermoedend zag hij me aan komen lopen. Toen haalde ik mijn 9mm tevoorschijn en stond hij oog in oog met de dood. Ik zei: Hallo Timo, of moet ik zeggen.. Simo (typefoutje van de organisatie, godzijdank dat ik daar achter kwam). Ik richtte, haalde de trekker over en raakte Timo recht in zijn hard. Dat hij mag rusten in vrede.
M
Toen ik vanmorgen op de fiets zat, voelde ik al dat ik moordlustig was. Mijn pistool was klaar voor gebruik en het liefst had ik mijn slachtoffer voor het eerste hoorcollege van het leven beroofd. Toen ik echter bij de collegezaal aankwam, was iedereen al naar binnen, dus ik moest nog even geduld hebben. Ik ging bij mijn vriendinnetjes zitten en 4 stoelen naast me zat toevallig mijn slachtoffer. Het was wel frustrerend dat ik 2 uur moest wachten om mijn plicht te kunnen doen! Toen het college was afgelopen, liepen we de collegezaal uit en besloop ik mijn slachtoffer van achteren. Ik richtte mijn pistool, haalde de trekker over en raakte Linsey Dik op haar rug. Ze was op slag dood. Ze heeft de eerste confrontatie met stoffelijke overschotten in de snijzaal gemist, maar misschien komen we haar nog tegen..
Hhahah schreef ik hart nu echt met een d? Ik heb duivelse en geniale moordplannen, maar blijkbaar mag aan mijn spelling nog gesleuteld worden..
Na anderhalve dag in het duister te hebben getast over de identiteit en de whereabouts van mijn beoogde slachtoffer Roel Peelen, was ik ten einde raad, niet in de laatste plaats veroorzaakt door de naderende deadline (voel je ‘m?), hijgend in mijn nek. Verscheidene zoekacties op Facebook en het smoelenboek waren op niets uitgelopen en bruikbare informatie was schaars. Het was op dat moment in de kantine, toen ik verzuchtte dat ik mij Gotcha 2011 toch heel anders had voorgesteld, dat een goede vriend mij erop attendeerde dat mijn target zich zowaar in het open zicht vertoonde, aldaar op de trap. Instinctief greep ik mijn waterblaffer, sneakte de kantine uit en naderde hem ongezien, niet gehinderd door een gezonde dosis James Bond-achtige coolness. Bovenaan de trap, voor Komeet D, onttrok een kudde eerstejaars mij het zicht op mijn aanstaande slachtoffer. Al worstelend en ellebogend baande ik mij een weg door de meute, toen ik plots oog in oog met Roel stond. Ik riep zijn naam, onbewust hengelend naar een bevestiging van mijn vermoeden, terwijl ik de trekker overhaalde. Roel had echter onmiddellijk in de gaten hoe de vork in de steel zat en in een katachtige reflex draaide hij zich om en zette het op een lopen. In het ongewisse over de vraag of ik hem zojuist nou had bevochtigd of niet, had ik geen keus en ik zette de achtervolging in. Komeet C en D flitste voorbij, we scheerden voorbij de Lammerszaal. Het redelijk gevulde studieplein was volledig in de ban van onze strijd op leven en dood, het werk werd even neergelegd, er werden wedjes gelegd, Gotcha bleek later die avond zowaar een trending topic op Twitter te zijn. In een poging mij af te schudden, ontdeed Roel zich van zijn tas, die mij zowat een lelijke spiraalbreuk in mijn bovenbeen opleverde, ware het niet dat mijn bovengemiddeld atletische skillz mij op het nippertje verhoedden voor dit doemscenario. Ik continueerde in een razend tempo de achtervolging, achterlangs Komeet D, langs de trap en via de voorkant van het studiecentrum, langs de onderwijslokalen. Zelfs beneden op het grasveld tikten mensen elkaar aan, wijzend naar het spectaculaire schouwspel dat zich daarboven, op de eerste verdieping voltrok. Roel, intussen doodsangsten uitstaand voor zijn vroege uitschakeling, bleef me nipt voor en rukte ten einde raad de deur halverwege de gang achter zich dicht in zijn sprint richting de MFV-kamer. Nog voordat je schedelbasisfractuur kunt zeggen, glipte ik echter als een volleerde ninja langs de dichtslaande deur, die het glas deed rinkelen en het studiecentrum op zijn grondvesten deed trillen. Aangekomen bij de MFV-kamer, zag ik Roel rollend over de vloer, snakkend naar adem. Hoewel hij uiteindelijk in een safety zone was beland, bereikten we al snel overeenstemming over het feit dat ik hem tijdens onze grillige escapades wel degelijk had weten te treffen. Roel heeft zich dapper verzet, maar bleek uiteindelijk geen partij voor mijn killer-instinct, mijn onovertroffen fingerspitzengefühl en mijn waterpistooltje.
F.
Ik (R.N.) heb vandaag mijn slachtoffer Kristofoor Leeuwenberg op 3 oktober om 8:40 op de trap bij de kantine van het leven beroofd. Ik had zijn nummer en foto geregeld via het MFVN leden bestand. En toen ik hem in de ochtend zag heb ik hem gebeld. Toen hij opnam klonken de nu al legendarische woorden: achter je! En liet hij al snel zijn laatste adem. Ik heb nu zijn kaartje en zal mijn volgende slachtoffer proberen te maken.
Hierbij even een verslag van mijn moord op Kars Peters, gisteravond om 8 over half 8 voor de deur van het studiecentrum.
Al op het moment dat ik de naam van mijn slachtoffer kreeg begon de zoektocht naar dit eerste doelwit. Groot was dan ook mijn vreugde toen ik er achter kwam dat de betreffende persoon een kindje was van een Koen, een goede vriend van mij. Nog dezelfde dag kreeg ik hem voor het eerst te zien en de rest van de week heb ik al zijn gewoontes bestudeerd, om zo de perfecte tactiek voor mijn moord te kunnen bedenken. Uiteindelijk kwam ik tot de conclusie dat de Uittro het ideale moment zou zijn om mijn slachtoffer te vellen, vooral omdat hij de beruchte dodemansroute tussen de faculteit en de stad zou moeten nemen, om mee te kunnen doen met de kroegentocht. Al om 4 uur had ik mijn doelwit in zicht, maar doordat ik medeplichtig was aan een moord van een van m’n eigen kindjes, kreeg het slachtoffer de kans om ongezien het studiecentrum te verlaten. Gelukkig wist ik dat hij terug zou komen voor de stamppot, dus ik wachtte geduldig af. Na het eten zag ik hem, samen met de rest van zijn mentorgroep, nietsvermoedend opstaan en richting de uitgang wandelen. Ik maakte nog even een praatje met zijn mama Vivian om niet op te vallen en zo gauw hij buiten was sloeg ik mijn slag. Ik verzekerde me ervan dat ik de goede persoon te pakken had, maar toen ging het nog bijna mis. Vivian riep, met de intentie om haar kindje zo goed mogelijk te beschermen, dat hij weg moest vluchten, en dat deed hij dan ook. Gelukkig had ik mijn atletiektrainingen trouw gedaan en zijn sprintje was dan ook geen partij voor mijn atletische capaciteiten. Terwijl ik triomfantelijk “GOTCHA” uitriep, schudde ik mijn slachtoffer voor de laatste maal de hand en gaf ik hem met een welgemikte straal een enkele reis naar een andere wereld.
Groetjes,
S.G.
Joehoe weer een moord gepleegd!!!
Na alle bestuursleden al lastig te hebben gevallen ”WAAR is Anita toch?” ”Waarom moet je Anita hebben?” ”Uhh sponsorcontracten voor gotcha???” was ze daar eindelijk, op de mfv kamer! Maar moorden mag niet op de mfv kamer, dus ze moest nog even uit de tent gelokt worden. Een beetje vaag vond ze het verhaal wel, maar ze wilde wel even meelopen naar het studieplein, omdat Margot daar zat en die moest natuurlijk bij het tekenen van sponsorcontracten zijn en ja die kon écht niet weg op het studieplein! Commissielid zijn heeft zo zijn voordelen bij smoesjes bedenken. Drie stappen zette ze uit de mfv kamer en BAM! Daar ging onze geliefde Anita de Breuk ….
Groetjes!!! H.D.
Dinsdag 4 oktober 2011, een tragische dag!
Ik, B.W., ben aan het moorden geslagen. Een goed begin is het halve werk. Vandaag heb ik een dubbele moord gepleegd
Omstreeks 16:40 ontving ik het bericht via een netwerk van contacten dat mijn toekomstige slachtoffer zich voor de Lammerszaal bevond, waarin ik op dat moment was.
Ik vloog bijna naar buiten om hem daar te zien zitten. Eerst liep ik een paar meter richting hem waarbij hij zich af vroeg waarom ik dat deed.
Hij zag vervolgens dat ik mijn geweer op richtte en ik zei zijn naam:’Bas Frietman!’
Zijn ogen werden groot en hij wist meteen hoe laat het was… Wat doe je dan? Rennen idd.
Maar dat was al te laat… Hij was al dodelijk gewond. ‘Gotcha!’ Ik liet hem net voordat hij zijn ogen definitief sloot nog aan me kenbaar maken wat hij voor de Lammerszaal deed.
Hij wachtte op zíjn slachtoffer! Deze eer heb ik hem ontnomen want Bas Frietman is niet meer!
In de Lammerszaal was het wat speurwerk, maar het was gelukt mijn volgende doelwit te localiseren.
Na het hoorcollege ben ik hem gevolgd naar de fietsenstalling waar ik met mijn geweer verstopt onder mijn jas langs hem liep om hem zo neer te schieten.
‘Jaap steensma? Gotcha!’ Omstreeks kwart voor 6 sloot hij zijn ogen ook definitief.
Dat was mijn eerste dag moorden, en weet je wat?
Ik wil meer…
dus wees gewaarschuwd!
Ik liep samen met mijn partner in crime, Marieke van Rooij, naar colluquim 2, dit is waar Isha(mijn slachtoffer) sollicitaties zou houden voor de IFMSA!
met het pistool in de hand vroeg ik of zij Isha was, het antwoord was nee..
op weg naar huis bedachten Marieke en ik ons, dat ze toch wel verdacht veel leek op Isha, voor de zekerheid zijn we nog een keer gaan kijken
helaas helaas voor Isha, had zij haar naam op haar IFMSA-blouse staan, hierdoor wist ik zeker dat zij mijn slachtoffer MOEST zijn!
het probleem was echter dat ze mij al had gezien.. dus ik kon haar niet uit de veilige onderwijszaal lokken..
hier springt mijn ultieme partner in crime te hulp! tussen 2 sollicitaties door ging Marieke hysterisch door de gang rennen met de melding dat er iemand onwel was geworden!
Isha, volbloed EHBO’er reageerde natuurlijk meteen en rende de gang op zonder iets door te hebben! Dit gaf mij de gelegenheid om haar voor de wc’s bij de colliquimkamers neer te knallen!
R.I.P Isha Crossley
Zo blijkt maar weer eens dat een goede planning het halve werk is en dat de eerste ingeving vaak juist is. Na enig onderzoek gedaan te hebben op verschillende ‘social networks’ was het duidelijk wie mijn slachtoffer, Esmee Hulst, was. Alleen waar ik haar zou kunnen treffen was het probleem. Stragetisch geplande bezoekjes aan komeetzalen mochten niet baten, maar gelukkig was Esmee ook lid van een beruchte groep, namelijk Dispuut LUMEN. Met enige overtuigingskracht wist ik een toekomstige insider over te halen mij mee te nemen naar hun hoofdkwartier.
Diezelfde avond nam ik gespannen plaats samen met mijn insider in Café van Rijn. Ik had een perfect plaatsje uitgezocht binnen met zicht op het terras waar langzamerhand de leden één voor één verzamelde. Om er toch zeker van te zijn dat ik de juiste persoon zou vermoorde, gooide ik al mijn acteerkunsten in de strijd. Met een pokerface stelde ik mij voor als een potentieel lid van hun organisatie. Ik schudde hen allen de hand, inclusief Esmee. Jammer genoeg voor haar was het over op het moment dat ik haar naam bevestigd had. Met een lach op het gezicht gaf zij mij het laatste bewijs. En …. Boem… Gotcha!!
Renske van der Wal is op 3 oktober gedood maar heeft op 4 oktober nog iemand neer geschoten…….
dat kan alleen voor spek en bonen;P
Geduld is een schone zaak. Het ene moment heb je nog 0 slachtoffers gemaakt en het volgende moment 3.
Sofie Broeken doodde Jasper Stenvert op de gang voor mertens A.
Mede door een complot samen met Corina van den Heuvel is Jasper op woensdag 5 oktober overleden. Jasper had informatie gekregen van Corina waar zijn slachtoffer zich zou bevinden. Hij kreeg de kans om zijn slachtoffer te doden. Nog met een glimlach van trots op zijn gezicht en met het pistool nog in zijn handen, moest hij enkele seconden later zelf het loodje leggen.
Ze schoot toen ook Dennis Mehlbaum neer iets verder in de gang.
Het slachtoffer van Jasper Stenvert (Jade Logger) had haar moordplan al helemaal uitgestippeld, haar slachtoffer zou na haar responsiecollege de klos zijn. Helaas heeft zij die moord niet meer kunnen plegen, want zij werd door mijn slachtoffer doodgeschoten. De geest van Jade Logger was nog wel zo vriendelijk om haar slachtoffer aan mij aan te wijzen. Zo was ook moord nummer 2 een feit.
Tenslotte was ook Gwen de Man no match voor dit moordmonster. Deze moord vond 1 meter van de vorige moordlocatie vandaan.
1minuut later stond ook de 3e moord op mijn naam. Dennis Mehlbaum had zijn slachtoffer al in het vizier, maar ook hem was ik voor. Ook deze geest was mij goed gezind en stelde mij voor aan de persoon die hij zou moeten vermoorden. Helaas Gwen…
Hannah Donkers is vermoord door Liz Leenders.
Het verhaal:
Een beetje fanatieke moordenaar houdt bij wie er nog in het spel is, wie is er vogelvrij en
wat zijn de meeste moorden dat iemand gepleegd heeft. Zo ook ik. Terwijl ik heerlijk
van mijn warme soepje aan het genieten ben kijk ik uit het raam. Wat gaat het tekeer buiten
echt niet normaal. Zelfs hagel. Een fietser met een roze jas heeft moeite om in dit weer de berg
op te fietsen. Een mooi gezicht. Zeker als je zelf lekker warm binnen zit. Wanneer de fietser dichter mijn
huis nadert, zie ik dat het Hannah is. Nog leuker om een bekende te zien zwoegen in dit weer. Ik
vraag me af waarom ze met dit weer gaat fietsen. En nog wel hier. Ach natuurlijk die gaat
naar haar werk. Inmiddels is ze uit mijn zicht verdwenen. Geen nood want daar komt de
volgende fietser al weer aan. Deze heeft het nog zwaarder dan Hannah. Hannah? Hannah? Was zij niet
vogelvrij? Snel even controleren op de site. Ja inderdaad. Ze is vogelvrij. Ik twijfel geen moment.
Pak mijn wapen. Geladen zoals altijd. Trek mijn jas aan en vol adrenaline spring ik op de fiets.
Bah wat een rotweer, maar je moet er iets voor over hebben. Nog geen roze jas in zicht. Harder fietsen.
Ja daar, daar gaat iets roze de hoek om. In volle vaart ga ik op mijn doelwit af.
Met het water druipend langs mijn gezicht spreek ik haar aan. We moeten stoppen voor een passerende
auto. Dit is mijn kans. Ik pak mijn wapen en schiet. Gotcha!! Zo fanatiek als ze is wil ze niet
geloven dat dit haar einde is. Haar opmerking. “Dat was niet raak, dat water komt door de regen”
Met dit weer kan ik haar geen ongelijk geven. Ditmaal druk ik mijn inmiddels zeer dierbare
wapen tegen haar wang aan en vuur nogmaals. Nu kon ze er niet onderuit. ze voelde de kracht
van het water tegen haar gezicht. De sprankelende gloed in haar ogen verdween. Haar Gotcha
avontuur is over. Voldaan keer ik terug naar mijn warme droge kamertje.